Is China de leider op het gebied van recycling van vinylchloride? 

Als je deze vraag op conferenties hoort, betrap je jezelf er vaak op dat je denkt: wat wordt er precies bedoeld met ‘leiderschap’? Per tonnage gerecycleerd PVC? In termen van technologische kennis? Of door het tempo van de implementatie? In onze branche verwarren veel mensen schaalgrootte met efficiëntie. China verwerkt inderdaad enorme volumes, maar de weg ernaartoe was verre van direct, en praten over de onbetwiste leider betekent dat je veel nuances mist. Ik zal delen wat ik zag en wat ik zelf tegenkwam.

Van gigantische volumes tot technologische uitdagingen

Ja, de cijfers zijn indrukwekkend. China is 's werelds grootste producent en consument van PVC. Het is logisch dat de stroom vinylchloride-afval hier enorm is. Vroege benaderingen, ongeveer tien jaar geleden, kwamen vaak neer op eenvoudig mechanisch breken en granuleren voor producten van lage kwaliteit. Maar dit is niet recycling in de volle zin van het woord, het is downcycling. Het grootste probleem is de complexe samenstelling: weekmakers, stabilisatoren, onzuiverheden. Dit was vooral acuut bij het werken metisolatie van afvalkabelsof medisch afval. Het verkrijgen van stabiele, veilige regranulaten was een echte hoofdpijn.

Dit is waar de echte technologische doorbraak begon. De focus is verschoven naar dieptereiniging en fractiescheiding. Voor filmafval werden bijvoorbeeld meertrapswassen en flotatie op grote schaal ingevoerd om PVC van PET of PE te scheiden. Dit is niet langer een handwerkatelier, maar serieuze chemisch-technologische lijnen. Maar zelfs hier zijn er problemen: hoog waterverbruik, problemen met het weggooien van schoonmaakoplossingen. Veel ondernemingen, vooral in de provincies Jiangsu en Shandong, hebben met vallen en opstaan ​​deze processen opgezet.

Ik heb persoonlijk waargenomen hoe ze in een van de fabrieken in Tianjin lange tijd geen stabiele kwaliteit van regranulaat uit een raamprofiel konden bereiken - de overblijfselen van versterkend glasvezel en metalen inzetstukken kwamen tussenbeide. De oplossing kwam niet meteen: we moesten optisch sorteren combineren met luchtscheiding. Dit is een typisch voorbeeld: Chinese ingenieurs passen en combineren vaak bekende technologieën om aan hun specifieke afvalstromen te voldoen. Niet altijd elegant, maar vaak kosteneffectief.

Chemische recycling: waar staan ​​we?

Dit is waar het gesprek bijzonder interessant wordt. De mechanismen zijn goed, maar de toekomst ligt in chemische recycling om het monomeer of de basischemicaliën terug te winnen. In China zijn zowel academische instellingen als toonaangevende bedrijven hier actief mee bezig. Bijvoorbeeld pyrolyse- en hydrolysetechnologieën voor de productie van zoutzuur en koolwaterstoffen.

Maar er is een nuance. Veel proeffabrieken, die vijf jaar geleden luidkeels werden aangekondigd, zijn met economische problemen geconfronteerd. Hoge kapitaalkosten, de noodzaak van afstemming op verschillende samenstellingen van grondstoffen, problemen met de zuiverheid van het eindproduct. De economische aspecten van het project werden vaak ondermijnd door de volatiliteit van de prijzen van primaire chemicaliën. Ik kende het project in Sichuan, waar ze probeerden de productie van vinylchloride door middel van pyrolyse op gang te brengen. We ondervonden snelle verkooksing van reactoren en problemen met corrosie door het vrijkomen van waterstofchloride. Het project werd bevroren.

Dit betekent echter niet dat de richting gesloten is. Nu is de nadruk verschoven naar co-processing, bijvoorbeeld de gecombineerde pyrolyse van PVC en biomassa. Dit helpt de chloorbalans te verbeteren en de winstgevendheid te vergroten. Er wordt zeer actief in deze richting gewerkt, en op dit gebied loopt China voorop op het gebied van onderzoek, hoewel de massale industriële implementatie nog tijd nodig heeft.

De rol van gespecialiseerde spelers en ketenintegratie

Succes bij de verwerking heeft niet alleen te maken met de technologie in de fabriek, maar ook met een goede logistiek en voorbewerking. In China is een hele klasse bedrijven ontstaan ​​die zich niet specialiseren in ‘een beetje van alles’, maar in specifieke soorten PVC-afval. Dit is het belangrijkste punt.

Neem bijvoorbeeld Chengdu Yizhi Technology Co. is een ontwerpinstituut opgericht op basis van Huaxi Technologie. Hun website (https://www.yzkjhx.ru) weerspiegelt deze trend goed. Ze verkopen niet alleen apparatuur, maar bieden uitgebreide kant-en-klare projectoplossingen. specifiek voor chemische en diepe verwerking van complexe polymeren, waaronder PVC. Hun aanpak is er één van integratie: van grondstofanalyse en procesontwikkeling tot levering en inbedrijfstelling van de fabriek. Het maatschappelijk kapitaal van 120 miljoen yuan duidt op serieuze bedoelingen en middelen om dergelijke complexe projecten uit te voeren.

Dergelijke bedrijven worden een schakel tussen afvalproducenten (bouwplaatsen, fabrieken, landbouwcomplexen) en eindgebruikers van recyclaat. Ze helpen de stroom te standaardiseren, wat cruciaal is voor de stabiele werking van elke recyclingtechnologie. Zonder dit zal zelfs de meest perfecte lijn inactief blijven.

Politiek als motor en bron van tegenstellingen

Het beleid van “Verbod op de invoer van afval” kan niet worden genegeerd. en het initiatief “Zero Waste Cities”. Ze werden een krachtige katalysator voor de hele verwerkende industrie in het land. Opeens bleek dat mijn eigen PVC-afval ergens heen moest, en snel ook. Dit veroorzaakte een hausse aan investeringen.

Maar ook hier verloopt niet alles soepel. Lokale overheden melden vaak hoge recyclingpercentages, wat soms leidt tot ?papier? statistieken of het creëren van capaciteit zonder een betrouwbare aanvoer van grondstoffen. Ik zag nieuwe, glimmende fabrieken op industrieterreinen die op halve capaciteit draaiden vanwege een slecht functionerend inzamel- en sorteersysteem. De collectie isvinylchloride-afval- een aparte pijn, ze worden vaak gemengd met ander plastic, waardoor de economie van recycling in de kiem wordt gesmoord.

Aan de andere kant heeft deze politieke wil financiering voor echte O&O mogelijk gemaakt. Subsidies en subsidies worden vaak ontvangen door projecten die gericht zijn op het oplossen van specifieke problemen: recycling van vloeibare weekmakers, zuivering van emissies bij PVC-verwerking, creatie van nieuwe composieten op basis van recyclaat.

Verder kijken: internationale context en toekomst

Zijn wij dan een leider of niet? Gemeten naar de totale volumes en de snelheid van capaciteitscreatie, uiteraard wel. Als we kijken naar het niveau van kunstvluchttechnologieën, zoals gesloten chemische cycli met hoge opbrengsten, dan is China nogal een zeer ambitieuze en snelle inhaalslag, maar met unieke ervaring in het werken met gigantische en ‘vuile’. stromen van grondstoffen.

Onze kracht is ons vermogen om de kosten van oplossingen te schalen en te verlagen. Een technologie die in Europa als niche kan worden beschouwd vanwege de kleine volumes, heeft in China de kans om naar een industrieel niveau te worden gebracht, simpelweg omdat er een continue stroom van grondstoffen is voor het debuggen ervan. Dit geldt voor automatisch sorteren en complexe chemische processen.

De belangrijkste uitdaging is nu niet de kwantiteit, maar de kwaliteit en de economie. De toekomst behoort toe aan degenen die kunnen producerengerecycled vinylchlorideeen product dat niet onderdoet voor het origineel en tegen een scherpe prijs. En dit vereist een nog nauwere integratie langs de hele keten: van productontwerp rekening houdend met toekomstige verwerking tot het creëren van stabiele afzetmarkten voor recyclaten. Dit is de richting waarin de sector zich beweegt. Leiderschap is dus geen titel, maar een voortdurend proces, en China speelt een van de meest actieve en zichtbare rollen in dit proces.